Comezamos

Foi unha mañá tranquila na que cruzamos a pasarela. A casiña abríase a nós coa emoción de estrear algo. Estrear mochila. Estrear caixa da merenda. Estrear botas. Para as pequenas, era a primeira vez que pisabamos unha escola. Ao abrir a porta, o noso espazo, a casa convertida en Aléia. As grandes non daban ainda crido que en tan pouco tempo criaran un espazo propio desas características. E aí estaba, diáfano e relocente na gris mañá de novembro, coa sua casiña na árbore, a parede de escalada, o obradoiro de carpinteiria, a cociña, o recuncho do xogo simbólico, os estantes co material preparado. As miúdas entraron sen saber ben por onde empezar, vacilantes coas suas mochilas. Deixaron as súas pertenzas nas caixas identificadas co seu nome e foto. Tiraron os zapatos. Foi medio minuto antes de se concentrar de cheo en expremer un limón ou de liberar a enerxía do almorzo saltando no garaxe, convertido en ximnásio. Medio minuto só e comezou a roda de actividade no espazo gañado para as crianzas. Todas chegaron coa incerteza de que pasaria ao cruzar a porta. E a vergoña inicial foise esvaindo pouco a pouco igual que a néboa da mañá.  As grandes, só as xustas, acompañaranas desde hoxe neste seu camiño bordeado de árbores. Para medrarmos xuntas, grandes e pequenas, nun ambiente de liberdade, amor e respeto. Temos a intención de asumir a responsabilidade. Temos a intención de seguir soñando que outro mundo é posíbel.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s