Adolescencia

Anticipando momentos acudimos a unha charla sobre acompañamento na adolescencia, ese periodo terríbel e temíbel para nais e pais. E saimos coa idea do que xa sabíamos: vivimos nun periodo bastante demencial. As adolescentes son coma sempre, o que cambiou é o meio. Agora é imposíbel poñer portas ao campo da internet, das RRSS e dos smartphones. E mentres aumenta a violencia de xénero, o bulling, o ciberacoso, as desordes alimentarias e lindezas polo estilo, as adultas adicámonos a botar as mans á cabeza cando os nosos fillos e fillas chegan á adolescencia e hai un muro inmenso que nos separa. “ola! Como me conecto co meu fillo?”

E entón alguén nos di que estamos educando as nenas para os likes desde a máis tenra  infancia, e os nenos para ser campións e triunfar caia quen caia. Porque a elas sempre lles dicimos o guapas que están e eles o “guau! que valente!“. E medran entre monstros de xoguete e princesas inexistentes.

No seu tempo (libre ou non, hoxe en día pódese estar conectada 24/7), as nosas adolescentes, se cadra, adícanse a sementar internet con posados de Instagram, fotos que soben inocentemente buscando compracer a eses outros, buscando popularidade, e que rematan no vertedoiro do ciberacoso, no que seica o 70% son mulleres, na sextorsión ou a saber…

Na adolescencia vaise marcando o que seremos de adultas. Grazas aos múltiples avatares e a miña destreza en xogos online podo chegar a crer que son ese heroe que se espera que eu sexa. Como teño mil e unha vidas, arríscoas sen temor. O caso é triunfar.

Grazas ás mil fotos dixitais das que escollo a mellor, co mellor perfil, a mellor luz e o mellor fondo, podo reconciliarme co meu corpo de moza-muller. E gustar, e recibir likes, e aumentar a miña autoestima, tan fraca desde o início: “non subas aí que vas caer, que manchas o vestido, non ves que es pequena…”

E polo medio, calquera dia aparece o porno de internet, cru e violento, como mestre do sexo.

E cando foi o tempo de saber quen son, que quero, que me gusta, que non, que limites poño co meu corpo e coa miña persoa? Cando foi o tempo de ser eu antes de ser o que os demais esperan? Cando foi o tempo de ser eu fóra da pantalla?

Foi cando era máis pequena. Se cadra cando tiña dous anos. Se cadra máis cedo. Se cadra sempre foi o tempo, ou debería ter sido canto antes. Pero daquela ensináronme a obedecer e a facer o que á mamá, ao avó, á profesora, á adulta “x” lle gustaba que eu fixese. E aprendín. Sigo patróns de vida e estereotipos culturais coas raíces afundidas desde hai milenios no patriarcado e métoos no altifalDSC03749ante das redes sociais até se volver incríbelmente hiperbólicos. Na adolescencia, as figuras de referencia son as coetáneas, e tamén os youtubers, as instagrammers, e entón papá e mamá levan as mans á cabeza e non saben por onde empezar.

Acompañar desde a mais tenra infancia con respeto, escoitando e atendendo as necesidades da crianza en cada etapa, proporcionandolle un lugar seguro e a autoestima suficiente para medrar con ela é fundamental  para deter a violencia. A confianza nas fillas e fillos non se gaña na adolescencia, gáñase cando acompañamos todo o seu proceso de vida sen discriminacións adultistas. Ser pequenos non significa non ter desexos ou necesidades, ter que obedecer cegamente.

Pero aí temos cada unha de nós un traballo individual inmenso para facer. Comecemos por baleirar a nosa mochila dos estereotipos e despois por esforzarnos no bon trato. Non é doado, eh?

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s