Privilexio de non facer nada

Temos recibido comentarios marabillados de adultas que entran no espazo e teñen o privilexio de ver o que acontece dentro. Son adultas que acompañan crianzas en periodo de adaptación ou observadoras durante os tempos de prácticas. Son adultas que restrinxen o seu papel a mimetizarse co medio e intervir cero. Como moito, as que veñen de figuras de apego, están aí se a nena que trouxeron precisa da súa presencia e conforto. E entón contan:

Desde un recanto vin como un grupo se afanaba en facer un barco de papel xigante xuntando múltiples A3 e sair á ría ver se navegaba. Ao ver que afundía, decidiron de contado ir buscar madeira de deriva para facer unha balsa. O martelar durou vario20180524_111251s días pero a balsa nunca puido ser movida ata o mar.

Durante o xogo no exterior observei como un neno de 3 lle dicía a outra nena maior que non quería que o collese no colo. A maior explicábase dicindo que era para axudalo a subir na carreta. E entón… o pequeno mostroulle como sabía subir sen axuda, apoiando un pé na roda.

En silencio escoitei contar un conto de África a capítulos. Era tan real tan real que días despois, no xogo simbólico, saían Samina ou Ahmed, a area, o deserto, os camelos…20181203_134138

Por un buratiño vin como dous nenos collían coroas “de princesas” e pintaban as caras de vermello frente o espello. Eran, seica, os bombeiros de uniforme.

Un dia asistin á conversión dun baño nun salón de penteado no que nenas e nenos xogaban a se pentear, en orde, con cita previa. Trenzas, rulos, mechóns postizos para todos e todas.

Desde lonxe vexo un grupo ao que a acompañante conta un conto. Decátome entón como unha nena vai cara unha esquina ler soa, en voz alta, pero o suficientemente baixo para non perturbar a tranquilidade do espazo e os xogos e tarefas das demais. Despois souben que era o primeiro conto que lía enteiro.IMG-20190329-WA0005

Desde hai varios días reparo noutra nena que manipula diferentes materiais matemáticos. Calcula en voz baixiña, parece non cansar nunca. Semella absorta. Ás veces, perfila con suma destreza os números nun caderno.

Non o vin, pero escoitei, desde o andar de embaixo, a canción de “Amélie”. E como non era perfecta, deducín que estaban facendo ensaios de orquesta.

Se cadra parece irreal. Non o é. Pero para chegar a isto hai que entender que, día tras día, hai un traballo de acompañamento enorme detrás. E iso é precisamente o difícil de ensinar con fotos ou con palabras. Só quen tivo o privilexio de poder estar e non facer nada puido ser testigo de historias coma estas.

 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s